Η Ιστορία της Ισραηλίτικης Κοινότητας Ρόδου

Ιστορική Αναδρομή
Η εγκατάσταση των Εβραίων στη Ρόδο, που αναφέρεται για πρώτη φορά στο βιβλίο των Μακκαβαίων τοποθετείται χρονικά στο 2ο αιώνα π.Χ.

Η Ρόδος έχει διατηρήσει, για πολλούς αιώνες, αναλλοίωτα τα στοιχεία της εβραϊκής παρουσίας. Στα στενά, αψιδωτά, πλακόστρωτα μεσαιωνικά δρομάκια της συνοικίας «Τζουδερία» διατηρούνται μέχρι σήμερα εβραϊκά σύμβολα. Τους Εβραίους της Ρόδου αναφέρει ο ιστορικός Ιώσηπος, τον 1ο μ.Χ αιώνα.Μετέπειτα ιστορικά κείμενα επιβεβαιώνουν την παρουσία τους κατά τον 12ο μ.Χ αιώνα.Ο Ραβίνος περιηγητής Βενιαμίν, απο την Τουδέλα της Ισπανίας, επισκέφτηκε το νησί το 1116 και αναφέρει στο «Οδοιπορικό» ότι βρήκε εκεί 400 έως 500 Εβραίους. Ο αριθμός τους αυξήθηκε σημαντικά όταν σ΄αυτούς προστέθηκαν, το 1280 ,Εβραίοι από την Αραγονία.

Ένας Ιταλός Ραβίνος περιηγητής, ο οποίος επισκέφτηκε τη Ρόδο το 1467, έγραψε σε γράμμα του, που διασώζεται στη Φλωρεντία «Ποτέ δεν ξαναείδα μία εβραϊκή Κοινότητα, όπου όλοι, από τον μεγαλύτερο ως και τον μικρότερο, είναι τόσο έξυπνοι…..έχουν μακριά μαλλιά και μοιάζουν με πρίγκηπες .Οι ηγέτες των Ιπποτών της Ρόδου επισκέπτονται τακτικά τα εβραϊκά σπίτια για να θαυμάσουν τις χειροτεχνίες των υπέροχων κεντημάτων.

Οι Εβραίοι της Ρόδου καταγράφονται το 1480 ως ένθερμοι υπερασπιστές της πόλης εναντίον των Τούρκων. Μετά την επίθεση των Τούρκων στο νησί έμειναν μόνο 22 εβραϊκές οικογένειες, οι οποίες, παρά το φόβο των αρχικών επιθέσεων από τους Τούρκους, ξαναβρήκαν τη δύναμη να συνεχίσουν τη ζωή τους, Τον 16ο αιώνα πολλοί Εβραίοι εκδιώχθηκαν από τη Ρόδο με απόφαση του Συμβουλίου των Ιπποτών.Η έλευση νέων οικογενειών Εβραίων από τη Θεσσαλονίκη, λίγο αργότερα, είχε ως αποτέλεσμα η Ρόδος να γίνει ένα σημαντικό Σεφαραδίτικο κέντρο.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων τεσσάρων αιώνων ιδρύθηκαν πολλές Συναγωγές και Ραβινικές σχολές, οι οποίες, παράλληλα με την άνθηση του εμπορίου, έδωσαν στην Ισραηλιτική Κοινότητα εξέχουσα θέση. Πλούσιοι έμποροι υφασμάτων και μεταξιού συνυπήρχαν με οπλουργούς, τεχνίτες, βιβλιοδέτες και υφαντές.

Από το 1888 ξεκίνησε η λειτουργία του εκπαιδευτικού προγράμματος της Σχολής Alliance Israelite Universelle με δωρεές του Εδμόνδου Ρότσιλντ. Το 1901 λειτούργησε η Σχολή για τα αγόρια και το 1902 για τα κορίτσια. Το σχολικό κτίριο καταστράφηκε από το βομβαρδισμούς το 1943.

Οι Εβραίοι της Ρόδου ζούσαν σε δυο συνοικίες, διατηρούσαν δυο Συναγωγές και οι περιηγητές που επισκέπτονταν το νησί αναφέρονται στην ευσέβεια των κατοίκων και στην ενασχόλησή τους με θεολογικά θέματα.

Το 1941 ζούσαν στη Ρόδο 1.800 περίπου Εβραίοι, οι οποίοι διατηρούσαν τέσσερις Συναγωγές. Η Συναγωγή «Σαλώμ» στη διασταύρωση των οδών Δοσιάδου και Σιμίου, επέζησε του Β Παγκοσμίου Πολέμου, όπως και το παλιό εβραϊκό νεκροταφείο. Η Συναγωγή αυτή, κτίστηκε το 1577.


Γερμανική Κατοχή - Ολοκαύτωμα
Από το Σεπτέμβριο του 1943 μέχρι τον Ιούλιο του 1944, ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα οι Γερμανοί συνελάμβαναν και εκτόπιζαν τους Εβραίους, στη Ρόδο δεν εφαρμόστηκε κανένα μέτρο εναντίον τους. Αυτό καθησύχασε τους αρχικούς τους φόβους και έδωσε στα περισσότερα μέλη της Εβραϊκής Κοινότητας μια απατηλή εντύπωση ηρεμίας και ελπίδας ότι τίποτα σοβαρό δεν επρόκειτο να συμβεί. Μόνο μερικοί νεαροί Εβραίοι τόλμησαν ,με ετοιμόρροπες βάρκες και μεγάλο κίνδυνο της ζωής τους, να αποδράσουν προς τα παράλια της Τουρκίας. Όλοι οι άλλοι περίμεναν και ήλπιζαν.

Οι Ναζί προετοίμαζαν εν τω μεταξύ το εγκληματικό τους σχέδιο για τον εκτοπισμό και την εξόντωση. Γύρω στα μέσα Ιουλίου του 1944,μια διαταγή της Γερμανικής Διοίκησης επέβαλε στους Εβραίους να διαμένουν αποκλειστικά στην πόλη της Ρόδου ή στα χωριά Τριάντα, Κρεμαστή και Βιλλανόβα (σημερινό Παραδείσι),ακριβώς δηλαδή εκεί που είχαν καταφύγει για να γλυτώσουν από τους βομβαρδισμούς, σε απόσταση όχι μεγαλύτερη από δώδεκα χιλιόμετρα από την πόλη.

Μερικές μέρες αργότερα, στις 18 Ιουλίου του 1944,ένας Γερμανός αξιωματικός εμφανίστηκε στην κατοικία του προέδρου της Κοινότητας για να του διαμηνύσει ότι, σύμφωνα με διαταγή του Γερμανού Διοικητή, όλοι οι άρρενες Εβραίοι από 16 ετών και πάνω έπρεπε να παρουσιαστούν την επομένη στο παλιό αρχηγείο της Ιταλικής Αεροπορίας, έχοντας μαζί τους ταυτότητα και άδεια εργασίας .Με το τέχνασμα αυτό τους έκαναν να πιστέψουν ότι σκοπός της συγκέντρωσης θα ήταν να τους στείλουν σε καταναγκαστικά έργα.

Το επόμενο πρωί δύο αξιωματικοί των SS, σταλμένοι από το «Κομμάντο Ρόζενμπεργκ», που είχε έδρα του την Αθήνα, μπήκαν στην αίθουσα συνοδευόμενοι από το διερμηνέα τους και τους απέσπασαν όλα τα έγγραφα της Κοινότητας με τη χρήση βίας. Ανατέθηκε στον πρόεδρο της Κοινότητας να ειδοποιήσει τις γυναίκες ότι έπρεπε, μέσα στις επόμενες 24 ώρες, να έρθουν να συναντήσουν τους άντρες τους, επί ποινή τουφεκισμού όσες δεν υπακούσουν. Έπρεπε να φέρουν μαζί τους όλα τους τα υπάρχοντα: κοσμήματα, λίρες, χαρτονομίσματα, καθώς και μερικά προσωπικά είδη και λίγα τρόφιμα.

Με τη σύγχυση και την άγνοια που τις διακατείχε, οι γυναίκες δεν μπορούσαν παρά να υπακούσουν στις διαταγές. Στις 20 Ιουλίου, σχεδόν όλοι οι Εβραίοι της Ρόδου είχαν συλληφθεί και κρατούνταν σ’ αυτό το αυτοσχέδιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οι Γερμανοί τους απέσπασαν με την βία κάθε αντικείμενο αξίας, ενώ επίσης λεηλάτησαν τα σπίτια, που είχαν βιαστικά εγκαταλειφθεί .Η Ιταλική Πολιτική Διοίκηση εξέδωσε διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο όλα τα εβραϊκά ακίνητα και κινητά περιουσιακά στοιχεία κατάσχονταν υπέρ του Ιταλικού Κράτους.

Άξιο κρίνεται να σημειωθεί εδώ η έξοχη ανθρωπιστική στάση του Τούρκου Πρόξενου, Σελαχετίν Ουλκουμέν,ο οποίος παρενέβη για να σώσει , όχι μόνο άτομα τουρκικής υπηκοότητας, αλλά και οικογένειες ολόκληρες, έστω και με τις πιο αδύναμες αποδείξεις τέτοιας υπηκοότητας. Κατάφερε έτσι να αποσπάσει από τους Ναζί σαράντα περίπου Εβραίους. Για την πράξη του αυτή τιμήθηκε μεταπολεμικά με το τίτλο του «Δικαίου των Εθνών», από το Γιάντ Βασέμ.

Το μεσημέρι της Κυριακής της 23ης Ιουλίου 1944 ήρθε η διαταγή για αναχώρηση. Ήταν περισσότεροι από 1.600,μεταξύ των οποίων άντρες, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι. Οι πιο δυνατοί από αυτούς έσερναν μαζί τους ότι είχαν μπορέσει να περισώσουν. Όσοι δεν περπατούσαν αρκετά γρήγορα δέχονταν χτυπήματα με τους υποκόπανους από τα όπλα των φρουρών, που ακολουθούσαν τη φάλαγγα με τις ξιφολόγχες εφ’όπλου και με άγρια λυκόσκυλα. Πέρασαν έτσι μέσα από την πόλη. Οι δρόμοι ήταν έρημοι. Οι Γερμανοί είχαν φροντίσει να χτυπήσει ο συναγερμός για αεροπορική επιδρομή. Φτάνοντας στο λιμάνι, στοιβάχτηκαν σε τρία παμπάλαια εμπορικά πλοιάρια. Εκείνη η θλιβερή μέρα του καλοκαιριού του 1944 σηματοδότησε τον τερματισμό της εβραϊκής παρουσίας, που μετρούσε τόσους αιώνες στο νησί.

Ο πλους από τη Ρόδο στον Πειραιά ήταν φρικτός. Η ζέστη ήταν ανυπόφορη και τα πλοιάρια ήταν τόσο γεμάτα, ώστε όσοι είχαν την ατυχία να είναι κλεισμένοι στα αμπάρια, δεν μπορούσαν να βγουν ούτε για μια ανάσα. Επτά άτομα πέθαναν στη διάρκεια του ταξιδιού και τα πτώματά τους πετάχτηκαν στη θάλασσα.

Έφτασαν στον Πειραιά στις 3 Ιουλίου 1944 και οδηγήθηκαν αμέσως στο Χαιδάρι. Εκεί υπέστησαν αφάνταστους εξευτελισμούς και ταλαιπωρίες. Ο Ερυθρός Σταυρός δεν μπόρεσε να τους παράσχει νερό και φαγητό, παρά μόνο 36 ώρες μετά από την άφιξή τους. Οι γυναίκες χωρίστηκαν από τους άντρες. Τις ξεγύμνωσαν με τη βία για να σιγουρευτούν ότι δεν είχαν επάνω τους άλλα κοσμήματα. Ακόμα, προφανώς για να τους σπάσουν το ηθικό, άντρες ,γυναίκες και παιδία δέρνονταν και βασανίζονταν άγρια, μερικές φορές μέχρι θανάτου. Στις τρεις ημέρες παραμονής στο στρατόπεδο οι Εβραίοι της Ρόδου άφησαν άλλους δέκα νεκρούς..

Στις 3 Αυγούστου, αφού οι Γερμανοί αφαίρεσαν από τους Εβραίους τα χρυσά δόντια και τα γυαλιά, τους φόρτωσαν σε βαγόνια για κτήνη, 65 άτομα στο καθένα, σφραγίζοντας τις πόρτες τους. Η αποστολή αυτή ήταν η τελευταία αποστολή Εβραίων από την Ελλάδα. Το ταξίδι μέχρι την Πολωνία κράτησε 13 ημέρες. Στη διάρκειά του άλλα 100 περίπου άτομα πέθαναν και τα πτώματά τους πετάχτηκαν στα χωράφια κατά μήκος της γραμμής. Έφτασαν στο Άουσβίτς στις 16 Αυγούστου και ,μετά από τη φοβερή διαλογή, περίπου 1.200 από αυτούς, όσοι δηλαδή κρίθηκαν πολύ αδύναμοι για εργασία στάλθηκαν απευθείας στους θαλάμους αερίων και στα κρεματόρια. Οι υπόλοιποι στάλθηκαν για βαρειά εργασία σε λατομεία, ανθρακωρυχεία και σιδηροδρομικές γραμμές. Οι γυναίκες υπέστησαν βιασμούς, στειρώσεις και απάνθρωπα πειράματα, χωρίς κανένα οίκτο.

Παρόλο το σύντομο χρονικό διάστημα παραμονής τους στο στρατόπεδο, οι περισσότεροι πέθαναν από τις κακουχίες, την εξάντληση και τις αρρώστιες. Μόνο 150 περίπου από αυτούς , 120 γυναίκες και 30 άντρες, γλίτωσαν το θάνατο. Άξιο κρίνεται ,ωστόσο, να σημειωθεί ότι, ακόμη και μετά την απελευθέρωση τους από τα Συμμαχικά στρατεύματα, πολλοί, που είχαν μεταβληθεί κυριολεκτικά σε ζωντανούς σκελετούς, πέθαναν από την εξάντληση.



Μεταπολεμικά
Tα μέλη της Κοινότητας της Ρόδου μαζί με αυτά της Κοινότητας της Ρόδου μαζί με αυτά της Κοινότητας της Κω ανέρχονταν προπολεμικά σε 1.900, ενώ κατά την μεταπολεμική περίοδο ο συνολικός πληθυσμός των δύο Κοινοτήτων δεν ξεπερνούσε τα 200 άτομα.

Στις 6 Αυγούστου 1946 ο Γαβριήλ Χαρίτος εκλέγεται πρώτος δήμαρχος της ελεύθερης Ρόδου, σφραγίζοντας μία σκλαβιά 600 χρόνων.

Στη μνήμη των Εβραίων συμπατριωτών του ονόμασε την πλατεία της Εβραϊκής συνοικίας της Παλιάς Πόλης της Ρόδου σε «Πλατεία Εβραίων Μαρτύρων», Η ομόφωνη αυτή απόφαση του τότε Δημοτικού Συμβουλίου της Ρόδου αποτέλεσε την πρώτη επίσημη αναγνώριση από ελληνικής πλευράς του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος στον Ελλαδικό χώρο.

Στην πλατεία Εβραίων Μαρτύρων το 2002 ο Δήμος Ροδίων έδωσε την άδεια για την δημιουργία Μνημείου Ολοκαυτώματος στη Μνήμη των Ροδιτών Εβραίων που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα.

Ο Γαβριήλ Χαρίτος με την ιδιότητα του Δημάρχου της Ρόδου ήταν υπεύθυνος, από πλευράς Δήμου Ρόδου για τη διοργάνωση, σε τοπικό επίπεδο, των συνομιλιών μεταξύ Ισραήλ, Αιγύπτου και Ιορδανίας, που είχαν ως αποτέλεσμα την υπογραφή διμερών συμφωνιών κατάπαυσης του πυρός τον Φεβρουάριο και τον Απρίλιο του έτους 1949, βάσει των οποίων παγιώθηκαν τα σύνορα του νεοσύστατου εβραϊκού κράτους με την Αίγυπτο και την Ιορδανία από τότε μέχρι και τον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967.

Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ισραήλ, Αιγύπτου και Ιορδανίας πραγματοποιήθηκαν υπό την αιγίδα του ΟΗΕ στο "Ξενοδοχείο των Ρόδων" από τις 12 Ιανουαρίου έως τις και τις 4 Απριλίου 1949.

Σήμερα ζουν στη Ρόδο περίπου 40 Εβραίοι. Η Συναγωγή δεν εξυπηρετεί μόνο τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, αλλά παραμένει ανοικτή για τους τουρίστες που την επισκέπτονται λόγω του μεγάλου ιστορικού και αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος που παρουσιάζει. Το 2002 ο Δήμος του νησιού ενέκρινε την τοποθέτηση Μνημείου Θυμάτων Ολοκαυτώματος στην πλατεία Εβραίων Μαρτύρων, όπου βρισκόταν παλιά η εβραϊκή συνοικία. Στη Ρόδο διατηρείται επίσης εβραϊκό νεκροταφείο.


Πηγή: «Το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων Εβραίων: Μνημεία και Μνήμες», Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Ελλάδος, Αθήνα Ιανουάριος 2006 The History of the Jewish Community of Rhodes

Historic Background
The settlement of Jews in Rhodes is mentioned for the first time in the Book of Maccabees and it dates back to the 2nd century B.C. Proof of the Jewish presence in Rhodes has remained immutable for many centuries. The narrow, arched, paved medieval alleys of the "Juderia" (Jewish) quarter bear until today Jewish symbols. The historian Josephus also mentions the Jews of the island in the 1st century A.D. Later historic texts confirm their presence during the 12th century. In 1116, the Spanish traveller Rabbi Benjamin of Tudela visited the island and wrote in his "Itinerary" that he found 400 to 500 Jews living there. This number increased significantly when, in 1280, Jews from Aragon joined them.

An Italian Rabbi traveller, who visited Rhodes in 1467, quoted in his letter still preserved in Florence: "I have never encountered a Jewish Community in which everyone, from the eldest to the youngest, is so intelligent… they have long hair and look like princes. The Knights of Hospitalers of Rhodes visit the Jewish homes regularly in order to admire the beautiful embroideries."

The Jews of Rhodes were also known to have been ardent defenders of the city against the Turks in 1480. After the Turkish attack against the island, only 22 Jewish families survived. In spite of their fear of Turkish attacks, they managed to stand strong and continue with their lives. In the 16th century many Jews were expelled from Rhodes after a resolution passed by the Council of the Knights. A little later new Jewish families arrived from Thessaloniki, and as a result, Rhodes became a significant Sephardic center. Thanks to the establishment of many Synagogues and Rabbinical Schools and to the flourishing commerce during the four centuries that followed, the Jewish Community gained a special position. Wealthy textile and silk merchants co-existed with gunsmiths, craftsmen, bookbinders and weavers.

As of 1888 the educational program of the Alliance Israelite Universelle School began to operate thanks to the donations of Edmond Rothchild. The boys’ and the girls’ school started functioning in 1901 and 1902. The school was destroyed in the bombings of 1943.

The Jews of Rhodes lived in two quarters, had two Synagogues and the travelers who were visiting the island talked about their piousness and their concern with theological issues.

In 1941 there were about 1,800 Jews living in Rhodes. They had four Synagogues. The "Shalom" Synagogue, on the junction of Dosiadou and Simiou Streets, as well as the ancient Jewish cemetery, survived World War II. The Synagogue was originally built in the 12th century, was destroyed during the war between the Turks and the Knights and was rebuilt in the end of the 15th century.


German Occupation -Holocaust
From September 1943 until July 1944, while the Germans were arresting and displacing Jews all over Greece, no measures were taken against the Jews living in Rhodes. This eased their initial fears and gave to the members of the Jewish Community the false impression of peace and hope that nothing serious was going to occur. Only a few young Jews, risking their lives, dared to escape in shaky boats to the Turkish coasts. The rest waited and hoped.

In the meantime, the Nazis were preparing their criminal plan for the displacement and the elimination of the Jews. In mid-July 1944, the German Command ordered the Jews to reside solely within the confines of the city of Rhodes or in the villages of Trianta, Kremasti and Villanova (now known as Paradisi). These were the places were they had fled in order to escape the bombardments, in a distance no more than twelve kilometers from the city.

A few days later, on 18 July 1944, a German officer turned up at the house of the president of the Jewish Community and told him that, according to the orders of the German Commander, all Jewish men over 16 had to appear the following morning in the old headquarters of the Italian Air Force. They had to bring with them their identity cards and their work permits. This trick made everyone believe that they would be gathered in order to be sent to forced labour.

In the next morning, two SS officers, who were sent from the "Rosenberg Command" in Athens, walked into the room accompanied by an interpreter. With brutality and threatening, they grabbed the documents from the hands of the Jews gathered in the room. They assigned the president of the Community the task to inform the women to join their husbands within 24 hours, otherwise they would be shot. They also had to carry with them all their belongings: jewelry, gold sovereigns, banknotes, a few personal items and food.

In the confusion that ensued, and in their ignorance, the women could do nothing but to obey the order. On 20 July, almost all the Jews of Rhodes had been captured and were held in this improvised concentration camp. The Germans started, with immense brutality, taking everything valuable from them. In the meantime, the Germans were plundering the houses of the Jews that had been hastily deserted. The Italian High Command was forced to issue an order according to which all Jewish real estate and assets were confiscated in favour of the Italian State.

At this point one should mention the humanitarian stance shown by the Turkish consul, Selahettin Ulkumen, who intervened to save not only Turkish nationals but whole families as well, even at the remotest proof of their Turkish citizenship. He managed to save from the Nazis approximately 40 Jews who would have otherwise been led to death. For his acts, he was awarded after the War the title of "Righteous among the Nations" by Yad Vashem.

The order for the departure came at noon of Sunday 23 July. An endless queue of Jews set off. They were more than 1,600 men, women, children and elderly. Some were dragging their sad belongings, others were carrying them on their backs. Some were not walking fast enough. The guards, who were following the file accompanied by wild Alsatians, were beating them with their rifle stocks. Heads down, they passed through the city. The streets were empty as the Germans had sounded the alarm for air attacks. Once they arrived at the port, they were thrown in three very old cargo vessels. The presence of Jews on the island, which dated many centuries back, ended on that sad day of the summer of 1944.

The course from Rhodes to the port of Piraeus was horrible. It was terribly hot and the vessels were so full that those in the cargo hauls could not go up even to get some air. Seven persons died in the course of the voyage and their bodies were thrown in the sea.

They arrived at the port of Piraeus on 31 July 1944 and were immediately taken to Haidari, where they were ruthlessly humiliated. The Red Cross was not allowed to give them food and water until 36 hours after their arrival. The women were separated from the men. They were stripped in the most barbaric way to make sure that they had no more jewelry on them.

The Germans in an apparent attempt to break their morale were beating men, women and children sometimes to death. During the three days of their stay in the Haidari camp, another ten of the Jews of Rhodes died.

On 3 August, after having extracted their gold teeth and glasses, the Germans led the Jews in animal wagons. They put 65 persons in each wagon and sealed the doors. That was the last "consignment" of Jews from Greece. The trip to Poland lasted 13 days. About 100 people died during the trip and their bodies were thrown in the fields along the rail lines. They arrived in Auschwitz on 16 August and, after the horrible "selection" procedure, 1,200 persons, those who were judged too weak to work, were immediately sent to the gas chambers and the crematoria. The remainder was sent to forced labour in quarries, in coal mines and in the railways. The women were raped, sterilized and used in inhuman experiments, with no mercy.

Despite their short stay in the camp, most died of hardships, weakness and diseases. Only 150 survived: 120 women and 30 men. It is worth mentioning though that even after their liberation by the Allied forces, many of them died of exhaustion as they had become living skeletons.


Post War Period
Before the War, the Jewish Communities of Rhodes and Kos numbered 1,900 members. After the liberation their total population was not more than 200 persons.

On August 6th, 1946, Gabriel Charitos is elected First Mayor of a free Rhodes, after 600 years of occupation.

In memory of his fellow Rhodians, the members of the Jewish Community, he names the central square of "La Juderia" to "Square of Jewish Martyrs", the unanimous resolution of the then City Council of Rhodes, being the first official recognition of the Holocaust on behalf of a Greek authority.

Gabriel Haritos, as the Mayor of Rhodes, was the local partner for the proceedings for the initial talks between Israel, Egypt and Jordan, under the auspices of United Nations, at the Grande Albergo delle Rose (Hotel of Roses) in Rhodes from January 12 to April 4, 1949.

These meetings resulted to the agreements for the seize of fire on February and April 1949, also defining the borders of the newly founded jewish state with Egypt and Jordan. These defined borders were active till the Six Days War of 1967.



Today there are about 40 Jews living in Rhodes, who practice their religion in the Synagogue of the Community. However, it is worth mentioning that the Synagogue is also open to the public that visit it because of its great historic and architectural interest. In 2002 the Municipality approved the erection of a Monument of the Victims of the Holocaust in the Jewish Martyrs square, in the place where the Jewish quarter used to be. The Jewish cemetery of the island is still preserved.


Source: Text and Photos from «The Holocaust of Greek Jews: Monuments and Memories», Central Board of Jewish Communities of Greece, Athens, January 2006, except specified otherwise.